Aankomende zaterdag verdwijn ik. Niet destructief of permanent, of alleen en op avontuurlijke wijze; nee, dit keer op een normale zomervakantie-manier met een auto, bloedverwanten, en overbodige luxes zoals koffie, schone kleren en een toilet. Niet erg spectaculair misschien, maar het leek me een goede reden om weer een creatieve schrijfopdracht te beginnen. Mijn alternatieve onderwerpen om weer iets te schrijven leken me toch wat minder:
– Een cynisch betoog over volksreferenda en hoe dom de gemiddelde persoon is, en dat we voortaan bruggen en wolkenkrabbers ook maar moeten laten ontwerpen door middel van een volksreferendum.
– Een uiteenzetting om uit te leggen waarom Drenthe niet bestaat.
Maar dat zal ik niemand aandoen. Nee, in plaats daarvan wordt het… Een avontuurlijke, actie-gevulde, met romantiek doordrenkte, mysterieuze thriller-roman over mijn oh zo spannende leven als introverte weinig-uitvoerende dromer in de vakantie, met onder andere de hoofdstukken “Het spel dat een dag opslokte”, “Oh, is het alweer etenstijd?” en natuurlijk “Zwarte koffie en youtube filmpjes”.
Eén van de redenen dat ik niet eerder heb geschreven over normale, Nederland-dagen is dat er in Nederland allemaal Nederlanders zijn, die ik ken, en ik niet weet of mensen die ik ken het leuk vinden als ik over hen schrijf en dat op ‘het internet’ *TA-TA-TA-TAAAAA <donder en bliksem>* komt… Dus als veiligheidsmaatregels heb ik alle namen zorgvuldig<citaat nodig> gecensureerd. Perfect!
Afgelopen zaterdag was de jaar-afsluiting van de wekelijkse eetgroep waar ik naartoe ga, de “Roomservice”. Het staat ook bekend als een bijbelstudiekring voor jongeren in verschillende kerken in Arnhem, maar dat is denk ik een facade, ik zie het in ieder geval als een eetgroep. Alleen die naam al. De jaar-afsluiting was dan ook een barbeque waarbij genoeg vlees aanwezig was om een compleet dorp Papuaanse kannibalen een maand lang te voeden. Daarnaast waren er ook veel hamburgers en dergelijk die wij konden eten. Hason, één van de grote voedselmeesters, had sate klaargemaakt. Ik zou bijna zeggen dat sate een soort drug is, dat je er verslaafd aan kunt raken, maar dat is natuurlijk onzin. Sate is een fundamentele basisbehoefte, als omschreven door Amnesty International. Je kunt niet genoeg sate hebben, net als dat je niet genoeg dak boven je hoofd kunt hebben. Meer dak, meer beter.
Bovendien is chocolademousse de echte drug. Hlemens, de professionele voedselmeester van de eetgroep, had chocolademousse gemaakt. Ik herinner me weinig van de smaak om eerlijk te zijn, slechts dat alles opeens stralend licht werd, alle problemen op de wereld verdwenen waren samen met België, en er op de achtergrond de meest prachtige symfonieën werden gezongen door in wit geklede pandaberen.
Nee, achteraf gezien was dat geen normale chocolademousse. Het moet een transdimensioneel portaal zijn geweest vermomd als zoete lekkernij. Hoe anders, dat ik 40 secondes (die elk een mensenleven leken te duren) later weer terug was in Nederland, het land ten noorden van België, bron van alle kwaad? Ik wou terug, maar de mousse was op, dus was het tijd om met een volle maag te zwemmen, tegen het advies van alle oude taarten in. Rebels gewoon. Ik was natuurlijk van plan om van de afgesloten plas rechtstreeks naar de Noordzee en weer terug te zwemmen, zoals ik iedere dinsdag doe<citaat nodig> maar het werd toch overgooien met een bal intensieve hand- oogcoördinatietraining in het ondiepe modderige water van de plas die me in het geheugen ligt als “Grindgat”. (Waarom het Grindgat heet is me nog steeds een klein raadsel, omdat er geen grind te vinden is, en het gat tijden geleden gevuld is met water.) Een chagrijnige mossel waardeerde mijn geplons niet en besloot dat zijn schulp in mijn voet moest zitten. Ik wou als wraak de mossel doden en ophangen als waarschuwing naar andere waterdieren, maar de mossel wist me te verslaan en ik kwam ternauwernood uit het water.
De avond eindigt met een vuur zo groot als er in geen 20 meter te vinden is.Op het water kringen van vissengehap naar insecten; de laatst overgebleven leden van de eetgroep hebben het uitgebreid over olifanten en veelverspreidde onwaarheden, en turend in de vlammen overvalt me een besef van realiteit, van ongekende blijdschap en waarheid, als ik uitleg:
“Drenthe bestaat helemaal niet.”
Daarheen en ergens anders 